AUTYZM? OD TEGO MAMY ZALETY
AKTUALNOŚCI
NASZ FACEBOOK
13,511
Fundacja Autism Team
Fundacja Autism TEAM.
Działamy na rzecz poprawy jakości życia osób w spektrum autyzmu i ich rodzin
Neuroróżnorodność to nie wyzwanie – to rzeczywistość, którą współtworzymy. ![]()
Za nami wyjątkowe wystąpienie Sylwia Kowalska Jan Gawroński podczas I Konferencji „Neuroinkluzywna edukacja” organizowanej przez KPSW Wejherowo 🍀
Nasz ATeamowy niezawodny duet podzielił się wiedzą, która jest fundamentem działań edukacyjnych naszej fundacji: jak stworzyć szkołę przyjazną dla neuroróżnorodności – czyli szkołę przyjazną dla każdego człowieka, bez wyjątku. 🏫🤝![]()
Dlaczego to wystąpienie było tak ważne?
Bo nie teoretyzowaliśmy. Sylwia i Janek przedstawili konkretne wnioski z naszej kampanii społecznej, pokazując, że systemowa zmiana w edukacji zaczyna się od zrozumienia potrzeb i akceptacji różnic wszystkich uczestników i uczestniczek edukacji. ![]()
Podczas gdy edukatorzy i nauczycielki szukają sposobów na codzienne i strategiczne usprawnienie pracy swoich placówek, my dajemy im sprawdzone rozwiązania i jedyne takie „okulary”, przez które widać potencjał każdego ucznia i każdej uczennicy. 👓💡![]()
Dziękujemy wszystkim uczestnikom za niesamowitą energię i otwartość.
Budujemy świat, w którym każdy czuje się u siebie🩷![]()
#Neuroinkluzywność #Edukacja #Neuroróżnorodność #SzkołaPrzyjaznaDlaKażdego #Fundacja #Współpraca
Rola rodzica w przestrzeni niepełnosprawności. Niezbędnik systemowy.
Polecamy i zapraszamy wszystkich, którzy poszukują kierunkowskazów w krętych labiryntach systemu wsparcia. ![]()
Sylwia Kowalska podaruje drogę na skróty i odpowie na najtrudniejsze pytania z obszaru dostępu do diagnozy, orzecznictwa, edukacji, spraw socjalno-bytowych oraz aktywizacji zawodowej. ![]()
Z uwagi na duże zainteresowanie - prosimy o rejestrację bez zbędnej zwłoki.
Spotkanie jest bezpłatne - wyłącznie na zapisy! ![]()
Będziemy wdzięczni jeśli wesprzesz nasze działania: autismteam.pl/wesprzyj-nas/![]()
Link do wydarzenia.
fb.me/e/4eLyHNsEc
🏛 W niedzielne popołudnie ponownie gościliśmy w Muzeum Miasta Łodzi, współtworząc finałową odsłonę warsztatów z cyklu „Czule o Łodzi”, projektu stworzonego z myślą o osobach chcących poznać miasto w sposób czuły, nieoczywisty, a przede wszystkim dostępny dla każdego.
Rozpoczęliśmy od zwiedzania wystawy stałej „Łódź w Europie. Europa w Łodzi. Ziemia obiecana wczoraj i dziś” zlokalizowanej w Pałacu Izraela Poznańskiego. Fragment ekspozycji „Metropolia” był tłem dialogu o przeszłości i współczesności miasta, który prowadziliśmy pod kierunkiem Magdaleny Pawlak – historyka-regionalisty i samorzeczniczki związanej z naszą Fundacją. Rozmawialiśmy o czasach świetności, trudnych okresach transformacji i współczesności, konfrontowaliśmy muzealne eksponaty z literackimi i filmowymi obrazami oraz naszymi doświadczeniami, aby odpowiedzieć na pytanie: czy miasto ukształtowane przez przemysł może być miejscem opiekuńczym i przyjaznym?
Kontynuacją spotkania była część artystyczna w Muzeum Kanału „Dętka”, do którego przemaszerowaliśmy z naszymi flagami, wykonanymi na styczniowych warsztatach prowadzonych przez Lenę. Zwiedzaniu miejsca zlokalizowanego pod płytą pl. Wolności towarzyszył opracowany przez Suavasa Lewego pokaz muzyczny z wykorzystaniem efektów dźwiękowych wydawanych przez wodę. Wysłuchaliśmy również podsumowania warsztatów będącego twórczym przetworzeniem doświadczeń i wrażeń uczestników wszystkich spotkań odbywających się w ramach cyklu „Czule o Łodzi”.
Dziękujemy wszystkim twórcom warsztatów za wyjątkową wspólną podróż przez historię miasta, wrażliwość i niesamowitą kreatywność. Szczególne podziękowania kierujemy do Muzeum Miasta Łodzi za gościnność i otwartość na potrzeby wszystkich zwiedzających.❤
Współpraca z Muzeum Miasta Łodzi odbywa się w ramach zadania „Projektowanie Uniwersalne Kultury – Dostępność w Instytucjach Kultury” finansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach działania 3.3 „Systemowa Poprawa Dostępności” Priorytetu III „Dostępność i Usługi dla Osób z Niepełnosprawnościami” Programu Fundusze Europejskie dla Rozwoju Społecznego 2021-2027.
Fotografie: Piotr "Kocur" Bartoszewicz, Ewelina Błachowicz
Niedzielne popołudnie spędziliśmy w Muzeum Miasta Łodzi, na finale projektu „Czule o Łodzi”🙂. Dziękujemy za ten wspólny czas i możliwość zwiedzenia Muzeum Kanału Dętka😊
Klub Świadomej Młodzieży przy Fundacji Autism Team
Fundacja Autism Team
#czaswmuzeum
Z okazji dzisiejszego Światowego Dnia Poezji zapraszamy do niezwykłego świata słów naszej samorzeczniczki Moniki Dąbrowskiej...
Kocham pisać…
Wymyślanie tekstów towarzyszy mi, odkąd nauczyłam się trzymać długopis w dłoni. To była moja komunikacja alternatywna, choć nie każdy miał do niej dostęp lub nie każdy umiał odczytać, co chcę wyrazić. To była i nadal jest dla mnie odskocznia od trudów dnia codziennego.
Poezja i tworzenie tekstów piosenek to dla mnie reakcja na wydarzenia w moim życiu. One mówią o mnie więcej niż tysiąc słów. Możliwość przelania na papier myśli ubranych w krótkie wersy sprawia, że oddycham z ulgą. Ludzie nie potrafią słuchać na bieżąco tego, co chcę wyrazić słowami, a ja nie zawsze umiem od razu odpowiedzieć. Gdy piszę, mogę się zastanowić. Bywa też tak, że tekst przychodzi spontanicznie – na jawie bądź we śnie, a ja zapisuję go jednym ciągiem, bez zastanawiania, bojąc się jednocześnie by nie zapomnieć niczego, co w „przebłysku” odsłoniła przede mną podświadomość.
Moja twórczość to swoisty pomnik stawiany samej sobie za życia. Zobrazuję to najlepiej za pomocą wiersza o charakterze epitafium.
![]()
ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
Światełko pamięci zapal w sercu,
Chwyć moją dłoń – ja jestem tu.
Gdy kiedyś odejdę
– miej obraz mój przed sobą.
Zapach mojej skóry, dotyk, uśmiech, głos.
Nie żałuj długo – przecież byłam,
Zrobiłam co mogłam,
Lecz musiałam pójść.
Żałuj raczej tych co przepadli za życia
– oni nigdy nie żyli – śmierć ich nie chce już.
A ja przecież byłam – przecież żyłam.
Garściami brałam, pełną piersią,
Tak, że brakło tchu.
Po drodze jednak Ciebie nie zgubiłam,
W sercu, w myśli mojej
– zawsze masz swój kąt.
To co istotne – miałam przed oczami,
Wciąż odkrywałam, gdzie tkwi wszystkiego sens.
Dlatego teraz choć mnie tutaj nie ma,
To przecież żyję
– w pamięci Twojej wiecznie trwam.
Bo zrobiłam wszystko – to co tylko mogłam,
By nie zginąć w nicości
– coś światu z siebie dać.
Zapisałam sobą karty twej historii,
Dzięki temu wiem – nie umrze mój świat.
Tak, zrobiłam wszystko to co tylko mogłam,
By nadzieję dać tym, co po mnie będą tu.
Ja pięknie żyłam, całą sobą byłam.
Zrobiłam dużo – czas odpocząć już.


























