10 września – Światowy Dzień Zapobiegania Samobójstwom

Są pytania, których boimy się zadać:

„Jak się naprawdę masz?”

„Czy coś Cię ostatnio przerasta?”

„Czy potrzebujesz pomocy?”

„Czy zdarzają Ci się myśli, że nie chcesz już żyć?”

To trudne pytania. Ale odwaga, by je zadać, może być początkiem ważnej rozmowy i szukania pomocy.

Kryzys psychiczny nie zawsze jest widoczny z zewnątrz. Dlatego warto pytać, zamiast zakładać, że wiemy, co ktoś przeżywa.

Zauważajmy. Pytajmy. Słuchajmy.

Nie musimy być specjalistami, żeby komuś pomóc. Czasami wystarczy być obok, wysłuchać i powiedzieć:

• „Widzę, że jest Ci trudno.”

• „Możesz mi powiedzieć, co się dzieje.”

• „Nie musisz sobie z tym radzić sam/a.”

• „Poszukajmy razem pomocy.”

Nie bójmy się pytać wprost o myśli samobójcze. Takie pytanie nie podsuwa tego pomysłu — może natomiast pomóc osobie w kryzysie poczuć, że ktoś dostrzega jej cierpienie i traktuje je poważnie.

Proszenie o pomoc nie jest słabością. Jest troską o siebie.

Jeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, przeżywa kryzys, nie trzeba czekać, aż będzie „naprawdę źle”. Pomoc jest dostępna.

800 70 2222 – Centrum Wsparcia dla osób dorosłych w kryzysie psychicznym, bezpłatnie, całodobowo

116 123 – bezpłatne, całodobowe wsparcie dla osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym

116 111 – bezpłatny, całodobowy Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży

112 – w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia

Jeśli ktoś jest w bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, nie zostawiaj go samego i zadzwoń pod 112.

Czasami najważniejsze, co możemy zrobić, to zauważyć drugiego człowieka, zapytać i zostać z nim w tej trudnej chwili.

To właśnie odwaga, by zapytać, może być początkiem rozmowy i szukania pomocy.